Znaki interpunkcyjne w języku norweskim
Dzisiejszym tematem będą znaki interpunkcyjne w języku norweskim. Jest to istotna część każdego języka pisanego, dlatego warto je znać.
Poniżej znajdziesz listę znaków interpunkcyjnych w języku norweskim:
- et punktum – kropka
- et utropstegn – wykrzyknik
- et spørsmålstegn – pytajnik
- et komma – przecinek
- et anførselstegn – cudzysłów
- en parentes – nawias
- en apostrof – apostrof
- et kolon – dwukropek
- et semikolon – średnik
- en bindestrek – myślnik
- en understrek – podkreślenie
- en skråstrek – ukośnik
- en krøllalfa – małpa
- et nummertegn – płotek
- en prosent – procent
Użycie przecinka w języku norweskim różni się od użycia przecinka w języku polskim, dlatego chcemy przybliżyć ten temat.
Warto zapamiętać, że przecinek stawiamy zawsze przed men (ale), np. Jeg kommer fra Polen, men jeg bor i Norge. (Pochodzę z Polski, ale mieszkam w Norwegii).
Kolejną sytuacją, kiedy stawiamy przecinek, jest przed i po zdaniach wtrąconych, np. Per, som bor i andre etasje, skal være på festen. (Per, który mieszka na drugim piętrzę, będzie na imprezie.)
Przecinek stawiamy również po zdaniu podrzędnym, szczególnie wtedy gdy występuje ono na początku zdania złożonego, np. Hvis det ikke regner, skal vi på tur. (Jeśli nie będzie padać, pójdziemy na wycieczkę).
Pamiętaj o przecinku, kiedy coś wyliczasz, np. Jeg liker å jogge, reise og trene. (Lubię biegać, podróżować i trenować).